Apontamentos sobre The Newsroom

Good evening, I'm Will McAvoy and this is News Night

Aproveito o recente final da segunda temporada da serie para lanzar algunhas ideas sobre The Newsroom. Probabelmente nada que non se teña dito anteriormente, mais en calquer caso, aí vai!

Comecemos polo negativo. A sensación que predomina, sobre todo na primeira temporada, é a de que se tenta dar lecións sobre como debera ser o xornalismo. Confirmar a autenticidade das novas antes de publicalas, ser obxectivos, ese tipo de cousas. E por suposto a súa redacción é sempre a que ofrece o modelo a seguir, infalíbeis, inmunes a calquer tipo de devaneo moral. Mais claro, se analizamos a súa liña editorial vemos que teñen un obxectivo claro: o Partido Republicano e, en especial, a tendencia coñecida como Tea Party. E que o Partido Demócrata non a caga nunca?

Isto lévanos a outra das cousas das que non gosto. Desde o descoñecemento do funcionamento interno dunha redacción, un non pode deixar de imaxinarse chamadas de líderes políticos, empresarios e demais poderes fácticos para presionar, directivos inmiscuíndose na liña editorial, chantaxes e sobornos, xornalistas con menos preocupacións morais, etc. Tamén boto de menos a existencia dunha maior pluralidade dentro da redacción. Imaxínome que a cousa non debe ser tan fácil. É que non hai discusións internas ou acalorados debates sobre a idoneidade de publicar unha nova ou sobre o xeito de tratala? Como digo, estes problemas afectan máis á primeira que á segunda temporada onde si se tentan correxir estes aspeitos, porén desde a miña perspectiva The Newsroom continúa a ser branda nos seus plantexamentos.

A saudade é outro dos elementos omnipresentes na serie. Por un lado a nostalxia polo xornalismo de antano. A redacción da ACN quer «voltar a facer xornalismo», o de antes si que era xornalismo e non o de agora! Mesmo nos propios créditos da primeira temporada ficaba claro este posicionamento con imaxes en branco e negro dos grandes comunicadores doutros tempos. Non vivín nos EUA daquela época e descoñezo o tipo de noticiarios que se poderían facer na altura así que non me atrevería a afirmar nada de xeito tallante, mais penso que si podo expresar as miñas dúbidas sobre a liberdade, a imparcialidade e a independencia que estes medios poderían ter nun período como a Guerra Fría.

Mais a saudade tamén se fai extensíbel aos valores e o papel no mundo dos Estados Unidos. Neste sentido é especialmente memorábel o discurso inaugural cargado de patriotismo de Will McAvoy, onde, tras acometer duras críticas contra o presente social, cultural e político do seu país, realiza unha louvanza do suposto pasado glorioso dos EUA: fomos un faro de liberdade para o mundo, levamos ao home á lúa e bla, bla, bla,... tal vez se lle esqueceran algúns pequenos detalles como o Ku Klux Klan e a segregación racial, a caza de bruxas de McCarthy, o uso masivo de armamento químico en Vietnam ou a súa participación en golpes militares contra gobernos elexidos democraticamente (Allende, Árbenz). Outro exemplo de patriotismo, esta vez na segunda temporada, é o discurso de Charlie, xefe do departamento de informativos da ACN, na noite das eleicións presidenciais: todo o mundo está a mirar para nós, somos a maior democracia do mundo e todos nos ven como un exemplo a seguir, non falledes nesta noite.

Unha última nota negativa. A serie pode resultar por momentos un pouco difícil de seguir para aquelas persoas que, coma min, non teñan un coñecemento profundo da actualidade (xeral e política en particular) dos Estados Unidos. Tampouco axuda a axilidade dos diálogos, que contribúen a que un se poida perder entre referencias a congresistas e líderes do Tea Party que, deste lado do Atlántico, soen ser auténticos descoñecidos.

Chegados a este ponto e a xulgar polo muito que me extendín no apartado negativo poderedes pensar que odio a serie. Non, tampouco é iso, despois de todo, se cheguei até o fin da segunda temporada por algo sería. Unhas das cousas que me atraen é a súa unidade e coerencia interna, cousa da que non poden presumir todas as series de televisión. E é que para ben ou para mal Aaron Sorkin é a principal mente creativa detrás de The Newsroom, sendo o seu creador e principal guionista (asina, só ou en compañía, todos e cada un dos seus capítulos), polo que, cos seus vicios e virtudes, a serie leva gravado o seu selo persoal.

Por outro lado, os diálogos, áxiles e inxeniosos, son calquer cousa menos aburridos, conseguindo atraer a nosa atención e roubándonos algún que outro sorriso (ou mesmo gargallada).

Outro elemento atractivo da serie son os seus personaxes que, en xeral, podemos calificar como simpáticos e atractivos, aínda que, iso si, bótase de menos algún fillo de puta (e cando digo fillo de puta, digo un fillo de puta de verdade - non me vale un Jerry Dantana de turno, por pór un exemplo) que poña algo de picante entre tanto "buenrollismo". Ademais, a maioría deles teñen certa tendencia ao desiquilibrio mental (reflexo, tal vez, da mesma sociedade Ocidental?) que deriva en numerosos gags e situacións cómicas motivadas polas neuras duns e outros. Aínda que, en xeral, isto consigue crear personaxes humanos, próximos e atractivos, o certo é que, por veces, estas neuras poden resultar forzadas e excesivas.

The Newsroom é, por tanto, unha serie entretida e divertida sobre o mundo do xornalismo que o público poderá encontrar abondo disfrutábel, mais a que aínda está lonxe de estar entre o mellor actualmente en emisión.